Η Πραισός και η περιοχή της. Praesos and it;s area



Στο κέντρο της χερσονήσου της Σητείας ανάμεσα στις κοιλάδες που σχηματίζουν οι δυο βραχίονες του ποταμού που στην αρχαιότητα λεγόταν Δίδυμος ή Στόμιος βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας Πραισού πρωτεύουσας των Ετεοκρητών και η περιοχή με τους οικισμούς που μέχρι πρόσφατα αποτελούσαν την κοινότητα Πραισού δηλαδή τα χωριά Βαβέλοι (σήμερα Νέα Πραισός) Κανένες (σήμερα Άγιος Σπυρίδωνας) τα ερημωμένα πρόσφατα χωριά Καλαμαύκι και Παντέλι και τα ερειπωμένα από παλιά Πρασοί (ερήμωσε γύρω στο 1651) και το μετόχι Πετρούνια (ερημωμένο κάποια εποχή από τη χολέρα).





Η Ελληνιστική Πραισός καταστράφηκε γύρω στο 145 π. Χ. «Κατέσκαψαν δ’ Ιεραπύτνιοι Πραισόν» λέει ο Στράβων.
Η καταστροφή της δεν σήμανε το τέλος του αρχαίου κόσμου και του πολιτισμού στην περιοχή μας όπου η ζωή συνεχίστηκε όπως δείχνουν όχι μόνο διάφορα ίχνη από την επόμενη ιστορική περίοδο εκείνη της Ρωμαϊκής κυριαρχίας, αλλά και η συνέχιση του ονόματος της μέσα από το ερημωμένο σήμερα χωριό Πρασοί που βρίσκεται στους πρόποδες του λόφου της Α Ακρόπολης που και αυτός μέχρι σήμερα ακούγεται ως Πρασοκέφαλο δηλαδή λόφος των Πρασών.
Δεν γνωρίζουμε πολλά για την Βυζαντινή περίοδο και την αραβοκρατία. Το χωριό Κανένες θεωρείται ότι ιδρύθηκε από Βυζαντινό εξόριστο ευγενή ή στρατηγό.
Η Ενετοκρατία στην Κρήτη ξεκίνησε από το 1212 και γύρω στο 1645 η περιοχή μας άρχισε να υποδουλώνεται σταδιακά στους Τούρκους. Για την Ενετοκρατία έχουμε μαρτυρίες από αρκετές πηγές και μνημεία που έμειναν στην περιοχή κυρίως εκκλησίες. Με την εισβολή των Τούρκων καταστράφηκε ολοσχερώς το χωριό Πρασοί και μισοερημώθηκαν τα άλλα. Οι Βαβέλοι και το Καλαμαύκι σταδιακά μετατράπηκαν σε αμιγώς Οθωμανικά χωριά, όχι όμως και ο Κανένες που έμεινε προπύργιο του Χριστιανισμού. Ο μικρός οικισμός Παντέλι έχει μια παρουσία από τον 14ο αιώνα. Η Τουρκοκρατία ήταν οδυνηρή για τους κατοίκους που μπόρεσαν να απαλλαγούν από την τυραννία αρχές του 20ου αιώνα. Από τότε ξαναζωντάνεψαν οι οικισμοί για να οδηγηθούν στον μαρασμό με το κύμα της αστυφιλίας των τελευταίων δεκαετιών.

Ένας τεράστιος πλούτος από ιστορικές μνήμες, παραδόσεις, ήθη, έθιμα αλλά και τεκμήρια του λαϊκού πολιτισμού χάνονται. Η Κιβωτός της Πραισού έχει συμβολικό χαρακτήρα. Σαν άλλος Νώε συγκεντρώνω εδώ και μια εικoσιπενταετία ότι μπορεί να σωθεί από τις κατακλυσμιαίες μεταβολές της εποχής μας

Έχω σχεδόν ολοκληρώσει την καταγραφή της τοπικής διαλέκτου, της ιστορίας διαχρονικά, λαογραφικού υλικού (θρύλους, παραδόσεις, δημοτική ποίηση και άλλα ). Επίσης έχω καταγράψει ένα μεγάλο μέρος της χλωρίδας (συνοδευόμενο από φωτογραφικό υλικό) και της πανίδας (ποιμενικά και άλλα) αλλά και τα τοπωνύμια προσπαθώντας να ανιχνεύσω τι κρύβεται πίσω τους. Οι ναοί με τους θρύλους τους αλλά και η ανίχνευση της ιστορίας τους είναι ένα άλλο κομμάτι που επεξεργάζομαι.
Πρόσφατα προχώρησα σε δοκιμαστική έκδοση μέρους του υλικού . Συγκεκριμένα εξέδωσα μέσω του Πολιτιστικού συλλόγου της Πραισού που έχει αναλάβει και την διακίνηση, τον Α τόμο της εργασίας μου : "Λαογραφικά από την περιοχή Πραισού Σητείας και ιστορίες από την ευρύτερη περιφέρειά της" καθώς και το πόνημα
"Δημώδεις παραδόσεις, θρύλοι, ιστορίες, αρχαίοι μύθοι, παραμύθια από την περιοχή ΠΡΑΙΣΟΥ Σητείας και τη ευρύτερη περιφέρειά της"

Αν και απώτερος σκοπός μου είναι η έντυπη έκδοση και του λοιπού υλικού που έχω συλλέξει, το διαδίκτυο είναι ένας τόπος που μπορεί να δώσει κανείς μια εικόνα του τόπου του. Ξεκίνησα με την πρόθεση να κάνω ένα ακόμη site σαν τα χιλιάδες άλλα. Στην πορεία όμως είδα ότι ήταν αρκετά γοητευτικό να δώσω αυτό που θέλω με ένα πιο ποιητικό και πρωτότυπο τρόπο. Να δώσω το ότι έχω συμπεριλάβει στην έννοια Πραισός δηλαδή την διαχρονική ιστορία, τις παιδικές μου μνήμες, την έμπνευση μου από το τοπίο, τις φαντασιώσεις μου, μέσα από ένα τρόπο όπου το όνειρο μπλέκεται με την πραγματικότητα και η φαντασία με την ποίηση. Έτσι παρ' όλες τις τεχνικές δυσχέρειες στον χειρισμό της επεξεργασίας των εικόνων νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να συνεχίσω έτσι ή και έτσι.
Το πέρασμα μου από την αγιογραφία έχει επηρεάσει την αισθητική μου (αδιαφορία για την προοπτική, πολλαπλά επίπεδα, το μεταφυσικό).
Χρησιμοποιώ στοιχεία που με γοητεύουν και αποδίδουν καλύτερα αυτά που θέλω να δώσω όπως από την Κλασσική τέχνη, τους Οριενταλιστές και Προραφαηλίτες ζωγράφους, και τελικά και κυρίως από το σουρεαλισμό που είναι πανταχού παρών, χωρίς να αποφεύγω όπου χρειάζεται την κλασσική παρουσίαση. Η ενσωμάτωση στοιχείων της λαϊκής τέχνης στις ταινίες του μεγάλου Γεωργιανού σκηνοθέτη Σεργκέι Παρατζάνωφ με έχει γοητεύσει αφάνταστα και σε πολλά ταμπλώ είμαι επηρεασμένος από την αισθητική του. Τα κολλάζ του Οδυσσέα Ελύτη επίσης είναι μια άλλη πηγή έμπνευσής μου.
Σε πολλές συνθέσεις για την αρχαία Πραισό χρησιμοποιώ αγάλματα και αγαλματίδια, θέλοντας να δείξω το πέτρωμα του χρόνου σαν να είναι οι φιγούρες πια απόμακρες και πετρωμένες. Στις πιό πολλές αναπαραστάσεις οι πρωταγωνιστές δείχνουν να ποζάρουν στον φακό σαν τις παλιές φωτογραφίες όταν όλη η οικογένεια στηνόταν απέναντι από αυτόν που την απεικόνιζε.
Η αποστασιοποίηση από τα γεγονότα μου δίνει την δυνατότητα της υπέρβασης κάνοντας τους πρωταγωνιστές να χάσουν την δραματικότητά τους και να μετατραπούν σε διακοσμητικές φιγούρες. Τη δυνατότητα μιάς εικαστικής αναπαράστασης τους, κάτι σαν τις πόζες σε συνθέσεις της Αρ Νουβώ.
Αλλά κυρίως όλα έχουν μια θεατρικότητα. Εμείς είμαστε οι θεατές μιας παράστασης και οι πρωταγωνιστές απευθύνονται σ' εμάς.

Ερρίκος Πέτρου Σκουλούδης

In the center of Sitia’s peninsula between the valleys formed by the two branches of the river called in ancient times Didymos(Twin) or Stomios are the ruins of Praesos the ancient capital of Eteocretans and the area with the settlements which until recently were the community of Praisos : The villages Vaveli ( Today New Praisos) Kanenes ( today St. Spyridon), the recently desolated villages Kalamafki and Pandeli and the ruinous now village of Prassi (abandoned around 1651) and the settlement Petrounia (once ravaged by cholera).

In Praisos area vast installment begins during the Middle Minoan period (2100-1650) when it appears to have built most of the megalithic structures, and since then we have a continuous habitation.
The city of Praisos was founded around 1100 BC and coincides with the Dorian invasion and had a continuous life for about 1000 years. Praisos was the capital of Eteocretans the pure descendants of the Minoans who were gradually joined the Mycenians and later were repulsed eastwards by the Dorian conquerors. The city was spread over three hills or Acropolis .
In the city remained a language written in the Ionic alphabet that of Eteocretans still a mystery for linguists. The period of greater prosperity was during classical and early Hellenistic times when we have like other cities of Crete, Doric institutions.

Hellenistic Praisos was destroyed around 145 BC by Ierapytnians .

Life continued in the village known until today as Prassi located at the foot of the main Acropolis

We do not know many things about the Byzantine period and the Arab occupation. The village Kanenes was found according to the legend by a Byzantine exiled nobleman or General with the same name.
The Venetian period in Crete began in 1212 and around 1645 our region was gradually enslaved by ottomans. During the Venetian period many churches were built. With the invasion of the Turks the village Prassi was destroyed completely and other villages were devastated or lost the three quarters of their population. The remaining populations of Vaveli and Kalamafki gradually not standing the oppression were converted to islam but not Kanenes which remained a stronghold of Christianity. The small village of Pandeli has a presence since the 14th century. The ottoman period was painful for people who could be released in the early 20th century from it’s tyranny after many revolutions. After the liberation the setllements revived and the destroyed churches were reconstructed. The settlements were led to decline in recent decades because of the wave of urbanization.

A huge wealth of historical memories, traditions, customs and items of popular culture are lost. The Ark of Praisos is symbolic. Like other Noah i am gathering what can be saved from the cataclysmic changes of our time
I have almost completed recording the local dialect, local history through the ages, folk material (legends, traditions, folk poetry and more). I've also recorded a large part of the plants (with photos), the legends and history of the churches of the area etc. Recently i published with the help of the Cultural Association of Praisos the first two volumes of my work.
With this blog i have started presenting with a more poetic way the history and folklore of Praisos area and that of the greatest area of Sitia’s province. Exactly what i have included in the meaning Praisos and Sitia:Their history, my childhood memories, my inspiration from the landscape, my fantasies, through a way where the dream merge with reality and fiction with poetry.

My involvement with painting of byzantine icons and their style has influenced me (ignoring the prospectivity, multiple levels, metaphysical).
I use data that I love as from the classical art, the orientalists and Pre-Raphaelite painters, and finally and above all I am inspired by surrealism which is ubiquitous, but where necessary I don’t avoid the classic presentation. The incorporated elements of folk art in the films of the great Georgian director Sergei Parajanov fascinates me and in many panels influences my aesthetics. The collages of the great Greek poet and Nobel prize winner Odysseus Elytis is also another source of my inspiration.
In many of my compositions for ancient Praisos I use statues and figurines, wanting to show the petrifaction of time as if the figures are isolated and petrified. In most representations the actors seem to pose like in the old photos facing the camera.

The distance from the events gives me the possibility of an overrun by the protagonists who lose their drama and are turned into ornamental figures. The possibility of a pictorial representation, something like the poses in Art Nouveau.
But mainly all have a theatricality . We are the viewers of a performance and the actors are addressed to us.

Errikos Skouloudis


Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

Πήλινη γυναικεία φιγούρα του 6ου π.Χ. αιώνα από την Πραισό.
Clay female figure of 6th century B.C from Praisos

Πήλινη  γυναικεία φιγούρα με κόσμημα, αρχαϊκής  περιόδου (6ος Π.Χ. αιώνας) από το λόφο Βωμό (Γ.Ακρόπολη) της  Πραισού. Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου

Clay female figure with jewelry of Archaic period (6th century B.C) from ancient Praisos.Third Acropolis or Altar hill.  Archaeological Museum of Heraklion





Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Ο τράγος και το αθάνατο νερό της Πραισού. The he-goat and the immortal water of Praisos

Ένας τοπικός θρύλος λέει πως μια φορά ήταν ένας βοσκός που έβοσκε τις κατσίκες του στην πλαγιά που βρίσκεται η αρχαία Πραισός Στο κοπάδι του είχε ένα τράγο που χανόταν κάθε μεσημέρι και όταν γύριζε πίσω, τα γένια του έσταζαν νερό. Θέλοντας να εξιχνιάσει το μυστήριο ένα μεσημέρι τον παρακολούθησε. Ο τράγος κουτούλησε ένα βράχο άνοιξε μια μαγική είσοδος και μπήκαν και οι δυο μέσα. Βρέθηκαν μπροστά στη πηγή με το νερό. Όταν ήπιε από αυτό ο βοσκός, φαίνεται πως ένοιωσε παράξενα είπε: εδώ είναι αθάνατο νερό!. Μια στιγμή άνοιξε πάλι μαγικά ο βράχος και ο βοσκός μαζί με τον τράγο βγήκαν έξω στο φως της μέρας.


A local legend says that once was a shepherd who was grazing goats on the hillside where is the ruins of ancient Praisos. He attended that every afternoon the he-goat of the flock was disappeared and when turned back, it’s beard was dripping water. Wanting to unravel the mystery an afternoon watched the he-goat. He saw that the he-goat beat with it’s horns a rock and a magical entrance appeared in front of them. They entered and found the source of water. When he drank he felt strangely and said: Oh here is immortal water! Later the rock opened with a magic way again and the shepherd with the he-goat went out in daylight.












Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015

Ερωτική μαντινιάδα από τον Άγιο Σπυρίδωνα Σητείας. A love couplet from Agios Spyridon of Sitia

Στη βόρεια άκρη του χωριού Άγιος Σπυρίδωνας είναι η καινούργια βρύση που λέγεται έτσι λόγω του ότι είναι νεότερη από την κύρια βρύση του χωριού. Σε μια μαντινιάδα ο ερωτευμένος λέει στην καλή του :

Στον Ιορδάνη ποταμό και στην καινούρια βρύση
τα ’λουσες τα μαλλάκια σου λιγνό μου κυπαρίσσι


On the northern edge of the village of Agios Spyridon is the new fountain called so because it is newer than the main fountain of the village. In a couplet someone who is in love says to his beloved one :

Oh my slender cypress ! your hair are so beautiful
as if you wash it in the Jordan River and in the New fountain.





Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

Άγιε Παντελεήμονα. Oh thou Holy Panteleimon

Ο Μεγαλομάρτυρας και ανάργυρος  θεραπευτής Παντελεήμων εορτάζεται στις 27 Ιουλίου.
Τον Άγιο  επικαλούνται σε πολλές γητειές (ξόρκια ) για τον εφταρμο (μάτιασμα), όπως αυτό από τη Νέα Πραισό :

Άγιε Παντελεήμονα πρώτε γιατρέ του κόσμου
απου γιατρεύεις τσι πληγές και διασκορπάς τσι πόνους
ελούστηκα ,εχτενίστηκα στην πόρτα μου εκάτσα
επέρασε η χειλού η δοντού η ντανταλοβύζα
και φταρμολόησε με.
κλπ 
Από το βιβλίο μου με λαογραφικά της περιοχής Πραισού τ.Α  



Great Martyr and the Unmercenary Healer  Panteleimon commemorated on July 27         
On many spells as the following from the village of Nea Praisos, rely the saint in order  to counter the evil eye :  
Oh thou Holy Panteleimon who are the  first doctor of the world
thou  who heal the wounds and scatter  the pains
I was bathed, and combed and  I sat in front of my door
She with the big lips, big teeth and big pendulous breasts,
passed and bewitched me  ……

From my book with folk tales  of  Praisos region  Volume A


Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Το ραβδί του Αϊ Βασίλη. Από τα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα της περιοχής Πραισού Σητείας.
Saint Basil’s stick. Carols for the New Year from Praisos area



Τα παραδοσιακά πρωτοχρονιάτικα κάλαντα της περιοχής Πραισού, ξεχειλίζουν από άκρως ποιητικές περιγραφές όπως αυτή για το ραβδί του Αγίου Βασιλείου που όταν σκύβει απάνω του για να πει την αλφαβήτα, αυτό ενώ είναι ξερό, βλασταίνει και πάνω στα βλαστάρια του πουλάκια κελαηδούν.
Εδώ μερικοί από τους στίχους :

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά και αρχή καλός μας χρόνος,
Άγιος Βασίλης έρχεται από την Καισαρεία.
Bαστά εικόνα και χαρτί, χαρτί και καλαμάρι
Το καλαμάρι έγραφε και το χαρτί μιλούσε
Βασίλη πόθεν έρχεσαι και πόθεν κατεβαίνεις ;
Από της μάνας μου έρχομαι και στο σκολειό πηγαίνω.
Κάτσε να φας κάτσε να πιεις κάτσε να τραγουδήσεις
και αν ηξέρεις γράμματα πες μας την αλφαβήτα.
Και στο ραβδί του ακούμπησε να πει την αλφαβήτα,
μα το ραβδί ’τανε ξερό χλωρά βλαστάρια βγάνει
κι απάνω στα βλαστάρια του πουλάκια κελαηδούσαν
και κάτω απ’τσοι ριζίτες του βρύσες εκυματούσαν
που παν’ οι πέρδικες να πιούν με όλα τα πουλάκια
με όλα τα πετούμενα και τα περιστεράκια.


The traditional Greek New Year’s carols, talk about Saint Basil of Caesarea, the “Santa Claus” of Eastern Europe, a theologian who lived in Cappadocia, Asia Minor in the 4th century AD, who is depicted as a great educator “carrying paper and ink bottle”.
In the many variations of Cretan carols, as those of Praisos’ area, from saint’s dry stick sprouted fresh shoots.
Ηere some of the very poetic verse of the description of saint’s stick :

It’s the beginning of the month, the beginning of the year,
and Saint Basil is coming from Caesarea
carrying icon and paper, paper and ink bottle.
The ink bottle was writing and the paper was speaking
Oh Basil where are you coming from and where are you going ?
I am coming from my mother's home and i go to school. 
Please seat down to eat to drink and to sing
and if you know to read, tell us about the alphabet.
He leaned on his stick in order to tell about the alphabet
but although the stick was dry, sprouted fresh shoots
and on its shoots, birds were singing
and in its roots, fountains were waving
where the partridges with all the other birds, go to drink,
with all the flying creatures and the little pigeons



Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

Μια επιτύμβια στήλη από την Πραισό της Ρωμαϊκής περιόδου.
An inscription from Praisos of Roman period

Ανάμεσα στις  επιτύμβιες επιγραφές  που βρέθηκαν στην αρχαία Πραισό και κατέγραψε η επιγραφολόγος Μargherita Guarducci (Inscriptiones Creticae III 20) είναι και η πιο κάτω της Ρωμαϊκής περιόδου (από τον 2-3ο αιώνα μ.Χ) που αποδεικνύει και αυτή πως αν και η πόλη της Πρασού είχε καταστραφεί  από τους Ιεραπύτνιους γύρω στο 145 π.Χ η ζωή  εκεί συνεχίστηκε.
Το επιτύμβιο  αφιερώθηκα από κάποιον Λυσανία κάτοικο της τότε Πραισού στη μνήμη της γυναίκας του  Αφροδισίας.  

Λυσανίας Ἀφ-
ροδεισίᾳ
τῇ ἰδίᾳ γυν-
αικὶ μνήμης
χάριν.

Το Λυσανίας ήταν όνομα ιστορικών προσώπων της αρχαιότητας. Όπως ενός Γραμματικού  από την Κυρήνη (2ος αι. π.Χ.) που έζησε στην Αλεξάνδρεια και έγραψε τα έργα «Απορίαι και λύσεις» και «Περί διθυραμβοποιών» , καθώς επίσης υπομνήματα στον Όμηρο και στον Ευριπίδη.
Επίσης ο πρώτος βασιλιάς της Χαλκιδικής της Συρίας (; – 36 π.Χ.) ο οποίος καταδικάστηκε σε θάνατο από την Κλεοπάτρα.
Το όνομα Αφροδισία είναι ο θηλυκός τύπος του αρσενικού Αφροδίσιος που πήραν από την θεά Αφροδίτη
Προφανώς ήταν οπαδοί της θρησκείας των προγόνων τους μια και ο χριστιανισμός δεν πρέπει να είχε φτάσει τότε μέχρι εκεί

Among the funerary inscriptions found in ancient Praisos’ ruins  and recorded by Margherita Guarducci (Inscriptiones Creticae III 20) is the following of  Roman period (from 2-3rd century AD) which proves that although the town of Praisos  was destroyed by Ierapytnians around 145 BC,  there life continued.
The inscription was dedicated by someone named Lysanias resident of  then Praisos “in memory of his wife Aphrodisia”

Lysanias was the name of historic figures of antiquity. Lysanias was a secretary from Cyrene (2nd c. BC), who lived in Alexandria and wrote the works "Questions  and Solutions" and "On dithyramb makers ", as well as memos in Homer and Euripides.
Also, the first king of Halkidiki of Syria (? - 36 BC) who was sentenced to death by Cleopatra.
The name Aphrodisia  is the feminine form of the  male  Aphrodisios  derived from  the goddess Aphrodite (Venus)
Apparently they were followers of their ancestors’ religion

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

Φυλάκιο φρούριο της Πραισού στην Επάνω Πισκοπή.
The Outpost fortress of Praisos in Epano Episkopi

Στην τοποθεσία Τρυπητός της  Eπάνω Επισκοπής (Πάνω Πισκοπής) βρίσκεται φυλάκιο φρούριο των Κλασσικών –Ελληνιστικών χρόνων που σώζει την κύρια πλευρά του σε μήκος 24 μ. και ύψος 2,10 μ. και είναι κτισμένο κατά το ψευδοϊσόδομο σύστημα με μεγάλους πελεκητούς τετράγωνους λίθους. 
Προφανώς ήταν φυλάκιο των Πραισίων που έλεγχε τον δρόμο προς τα εκεί δια μέσου της κοιλάδας του ποταμού Παντέλη (αρχ. Διδύμου) στην οποία δεσπόζει (Ν. Παπαδάκη : Σητεία σ.31)

Σήμερα ο χώρος που έχει και δίπλα δυο μικρά σπήλαια, χρησιμοποιείται σαν μάντρα.Το φυλάκιο είναι χτισμένο πριν το σημείο που ενώνονται οι κοιλάδες των δυο παραποτάμων του Δίδυμου του Σανταλοπόταμου και του Παντελοπόταμου.

Η ύπαρξη του νομίζω πως δίνει απάντηση σε αυτούς που πιστεύουν ότι στη θέση του σημερινού χωριού Μαρωνιά υπήρχε μια αρχαία πόλη με το όνομα Μαρώνεια. Δηλαδή οικισμός δίπλα στην Πραισό για τον οποία πουθενά δεν βρέθηκε κανένα στοιχείο και κάτι που να τον συνδέει με την Πραισό και στον οποίο δεν υπάρχει κανένα ίχνος από την κλασσική και ελληνιστική περίοδο που ήκμασε η Πραισός. Αν υπήρχε παρόμοιος οικισμός στην περιοχή της Μαρωνιάς πιο κάτω από την Πραισό και προφανώς υπό την εξουσία της, θα ήλεγχε το πέρασμα από τη θάλασσα με ίχνη άλλου φυλακίου που θα πρέπει να ήταν και αυτό κατασκευασμένο με μεγάλους πελεκητούς τετράγωνους λίθους και δεν θα υπήρχε ανάγκη δημιουργίας λίγο πιο πάνω του φυλακίου της Επάνω Πισκοπής 


In the area Trypitos of the village Epano Episkopi are found the traces of an outpost fort of Classical -Hellenistic periods, with it’s main side having length of 24 m. and Height 2.10 m.'s. The outpost is built with large square hewn stones. Apparently it was the outpost of Praisos which controlled the road through the valley of the river Pantelis anc. Didymus (N. Papadakis: Sitia p.31)

Today the space on which the outpost was built is used as a sheepfold.
Its existence I think gives an answer to those who believe that in the nearby village Maronia was an ancient city named Maroneia. That means that there was a settlement near ancient Praisos although there are not visible traces of it or there is not any reference in documents about its existence. If a similar settlement was in the area of Maronia which of course would be under the authority of Praisos, a outpost with visible traces would be there to control the roads. So there wouldn't be need for another outpost as that of Trypitos in Epano Εpiskopi
 




  














Αναγνώστες